Denkend aan…stukjes. over dingen.

De weg naar de bioscoop was geplaveid met voortekens die ik niet had herkend. Zoals de oude man in de bus die tegenover ons plaatsnam en de hele weg zijn gebit luid en met zichtbaar genoegen liet klapperen in zijn mond. Zoals de straten die blank stonden van de niet aflatende regen en het feit dat wij van huis waren vertrokken zonder paraplu. En zoals de man van het echtpaar aan het tafeltje achter ons in het restaurant, die ons bezocht met een ongevraagde anekdote over natte tuinaarde.
Van dat soort dingen.
Nee, het was pas nádat we met een superieur gevoel, wapperend met onze vooraf uitgeprinte internettickets, de rij bij de kassa passeerden en te horen kregen dat de hypermoderne 3D-apparatuur het tijdelijk had begeven en dat Harry Potter dus helaas – ‘Het spijt me vreselijk,’ zei het meisje, alsof zij er iets aan kon doen – was afgelast, dat het ons begon te dagen.
‘Kom ik helemaal door die FOKKING regen hiernaartoe fietsen, is die FOKKING klotefilm FOKKING afgelast!!!’ gilde een meisje achter ons in haar telefoon en elleboogde zich een weg naar voren in de hele lange rij die bij nader inzien bleek te bestaan uit mensen die hun geld terug wilden.
Heel goed blijken wij Nederlanders niet om te kunnen gaan met een onverwacht verschijnsel als pech, zo bleek maar weer uit de rij mopperende (‘Ja doei, ik heb geen idee waar die andere films over gaan’), luid klagende (‘BELACHELIJK is het!’) en paniekerig telefonerende mensen (‘Kijk jij snel bij Tuschinski, misschien hebben ze daar nog kaarten!!’).
Het scheldende meisje was inmiddels herenigd met wat haar vriendin bleek te zijn. Genoeglijk tongzoenend passeerden ze de wachttijd en tegen de tijd dat wij aan de beurt waren, wilden we geen geld meer terug, maar zo snel mogelijk verdwijnen in een donkerzwart gat waar we nooit meer mensen hoefden te zien en zo kwam het dat we ineens kaartjes hadden voor Tomboy.
In het zaaltje waar de film werd vertoond liep het, toch wel een beetje tot mijn verrassing (hallo! je bent toch niet voor niets helemaal door de regen hiernaartoe gefietst!) bepaald geen storm, met pakweg vijftien andere dappere zielen die het hadden aangedurfd om eens heel iets anders te proberen dan waar ze vanavond voor gekomen waren.
Maar Tomboy bleek een geluk bij een ongeluk – natúúrlijk, want in The Movies hebben ze daar dus echt wel verstand van. Een uiterst subtiel verteld verhaal over een meisje dat zich na de zoveelste verhuizing bij haar nieuwe vrienden uitgeeft voor een jongen, totdat, uiteindelijk, haar moeder erachter komt en hardhandig een eind maakt aan de illusie. Geen gewelddadige apotheose à la Boys Don’t Cry, geen druppel bloed vloeide er. Wel was er een eindeloze zomer van onschuld en echt, kaal verdriet dat lang na afloop nog doorwerkte, zelfs al deed de apparatuur het inmiddels weer en hadden we de voorstelling van Harry Potter van tien uur nog makkelijk kunnen halen.