De eerste versie van een verhaal is de meest zorgeloze. Een idee, de eerste woorden. Tekst. Zien dat het niet goed is, nóg niet goed is, geeft niet, gewoon doortypen. Later maken we dat wel weer goed. Strijken we dat wel weer glad. Nu, eerst, mag ik schrijven wat ik wil, zoals het bij me opkomt. Hoe het hoort, hoe het gaat wérken, dat is iets voor de tweede versie.
Het schrijven van een tweede versie valt echter altijd tegen. In de eerste versie blijken keuzes te zijn gemaakt, keuzes die nieuwe keuzes hebben opgeroepen. Ingrijpen in de eerste alinea zou een wending betekenen voor de rest van het verhaal. En die twee mooie zinnen, daar en daar, die blijken darlings te zijn geworden en je kunt jezelf er niet toe zetten ze te killen.
Toch wil ik dat het gaat wérken, dat wat ik ooit bedacht en toch zo’n goed idee leek, en daarom ploeter ik voort. Met hetzelfde verhaal. Al een paar weken inmiddels, veel langer dan ik had bedacht.
Vijf min of meer fatsoenlijke alinea’s heeft het tot nu toe opgeleverd.
Vijf.
Als ik politicus was geweest en het hele land had op mijn vingers meegekeken, dan had ook ik het denk ik opgegeven. Wie doet er nou wéken over vijf alinea’s? Wetende dat de rest van de tekst ook nog moet?
De eerste versie, de campagne, was zorgeloos. Zeggen wat je vindt, zoals het bij je opkomt. De ruigste hoekjes eraf getraind natuurlijk, maar verder: puur en eerlijk, vanuit je eigen idee.
Maar de tweede versie is afzien. In de tweede versie, wanneer er onderhandeld moet worden, zie je waar je fouten hebt gemaakt. Waar je dingen hebt gezegd die je niet meer terug kunt nemen. Over wat je er écht van vindt. Waar je darlings liggen, die inmiddels ook de darlings zijn geworden van je achterban en die je nu eenmaal niet zomaar zult kunnen killen.
Heel aantrekkelijk wordt het dan, om het op te geven. Na vijf alinea’s. Je was nog niet in de buurt. Maar toch. De eerste versie was zo veelbelovend.
politiek
21
Jul 10
Tweede versie (paars-plus)
11
Jun 10
JP, recht door zee!
Het eerste wat ons opviel, zo van een afstandje, was het logo van Rita, bruut geplakt náást het blije gezicht van Jan-Peter.
Als oud-plakker weet ik dat er een ongeschreven code bestaat tussen partijen. Je plakt niet over een ander heen. Rita kent natuurlijk de regels niet, dacht ik meteen.
Iets maakte dat we gingen kijken. Misschien was het de niet-CDA’erige leus ‘Meedoen moet, teruggaan ook goed’. Het CDA staat niet echt bekend om hun pakkende slogans, maar over het algemeen kunnen ze het beter dan de gemiddelde sinterklaas.
Er bleek echter helemaal geen sprake te zijn van overplakken. Het was een echte poster. Met het hoofd van JP en het logo en de teksten van Rita:
Toen keken we ook wat beter naar de andere posters en zagen dit:
En dit:
“Eigenaardig,” zei mijn verloofde en dat was heel goed geformuleerd. Maar nu we de puzzel hadden gevonden, wilden we ook de oplossing weten en daarom zochten we naarstig naar de ondeugende actiegroepering die dit had bedacht, en naar de reden van.
“Het is zeker om te onderstrepen dat alle partijen onderling uitwisselbaar zijn,” zei ik. Dat vond ik een weliswaar cynische, maar ook wel prikkelende gedachte. Mooi dat iemand zo ver ging om zijn ongenoegen over de vaderlandse politiek kenbaar te maken.
Maar verloofde had hem door.
“Kijk,” zei ze. En ze wees op de enige commerciële poster op het bord:
We stonden er nog even naar te kijken, samen. Nu we Het Geheim hadden gezien, waren we verbaasd dat niemand anders het zag of leek te zien. De mensen liepen en fietsten gewoon door. Maar is het nou een campagne of…
9
Jun 10
God: -21
En toen kwam de uitslag en er waren winnaars en verliezers.
Thuis op de bank sloten we weddenschappen af over wie de nieuwe minister-president zou worden. Mijn verloofde zei Cohen. Ik zei Rutte. Maar per saldo maakt het niet veel uit, want uiteindelijk wordt het vast Paars Plus. Met Alexander en met Femke. En daar konden we heel prima mee leven.
Ook werd duidelijk dat God vandaag verloren had. Met 21 zetels, als je de definitieve prognose mocht geloven. God zelf was bijna in tranen en, hoewel wij graag onaardige grappen maken over Jan-Peter, werden we er toch wel door geroerd. Politiek is toch het mooist als het over emotie gaat.
Ondertussen keken we met 200 mensen televisie, op twitter. Af en toe zei iemand iets heel grappigs en dat las ik dan voor en dan moest mijn verloofde ook hard lachen, behalve als het heel onaardig was. Ik was niet bij het verkiezingsfeest, maar zo voelde het niet.
Toen, ineens, zei Twitter: “Twitter is over capacity. Too many tweets!”
De wereld werd weer klein, maar eigenlijk was de avond ook wel klaar.
Morgen weer een nieuwe dag.
9
Jun 10
Ferry
De eerste uitslag zou bijna binnenkomen en Ferry nam de partijen met ons door. Waarbij ik me afvroeg: waarom zeggen mensen toch altijd Pé van de Aa, in plaats van Pé Vé Dé Aa? We zeggen toch ook niet Pé van de Dé. Of Aa Nederlandse Wielrijders Bé. Of Vé Protestantse Radio Oo.
Ik bedoel. Kort het af. Of niet.
Maar wat ik me nog méér afvroeg, terwijl ik Ferry’s handen over het interactieve multimediale bord van de NOS zag glijden, was: is het haar van Ferry nou echt of niet? Op de Ferry Mingelen fanhyve zijn ze er ook nog niet helemaal uit.
“Kijk, en dan laat ik nu deze blauwe stoel verdwijnen,” zei Ferry, en aaide over het bord.
De stoel bleef staan.
“Kijk,” zei Ferry. “En nú dan…”
De stoel verdween nog steeds niet.
“Nou ja, misschien straks dan,” zei Ferry.
Toen was het tijd voor de voorlopige prognose. Je hebt prognoses, die voorspellen iets. En je hebt voorlópige prognoses. Die voorspellen voorlopig wat er straks voorspeld gaat worden.
Trots nam Ferry de voorlopige voorspellingen door. Toen hij onderaan kwam, zei hij: “En daar is Rita Verdonk.”
Op het interactieve multimediale bord kwam een grote blauwe nul. “En daar wás Rita Verdonk,” zei Ferry.
Wie houdt niet van hem.
31
May 10
Tatum, Jennifer en het kuisheidsbeleid
De dag begon met een artikel in nrc.next over een groot, internationaal veiligheidsprobleem, te weten: de vrouwen van Iran. Met de zomer in aantocht blijkt dat steeds meer van deze vrouwen hun hoofddoek naar achteren laten ‘afzakken’, waardoor meer lokken worden getoond dan goed is voor de Man, die zijn onkuise lustgevoelens nu eenmaal niet zelf in de hand heeft.
Met gebruikelijke verbazing las ik over ‘advies-patrouilles’ die vrouwen in Iran op straat wijzen op incorrectheden in hun kleding, over het ‘kuisheidsplan’ van de Iraanse overheid om de tuchteloze vrouwen weer in het gareel te krijgen, en over vrouwen die over hun seksegenoten dingen zeggen als: “Vrouwen die expres hun hoofddoek los dragen zijn tirannen die hun wil aan de maatschappij willen opdringen.” En: “Mijn eigen hoofddoek onderdrukt mijn vrouwelijke kant, hierdoor ben ik vrij en kan ik actief zijn in de maatschappij.”
Tja.
Wat ik nou echt teleurstellend vind: nooit, maar dan ook nooit, hoor je de radicale geestelijken en politici eens waarschuwen voor het gevaar van te schaars geklede mánnen. Als ik een Iraanse hogepriester was, dan zou ik me op dit moment bijvoorbeeld enorme zorgen maken over de Brutale Meiden Tatum Dagelet en Jennifer de Jong, die al weken keihard actie aan het voeren zijn tegen de FIFA-regel dat voetballers na een doelpunt hun shirt niet mogen uittrekken.
De petitie is al door meer dan 33.000 bijna 40.000 Nederlanders getekend. De stabiliteit van Nederland is in gevaar! En in Iran maken ze zich druk over een paar blonde haren en een twee centimeter te korte jas.
Helemaal in de war trok ik mijn korte broek aan om te gaan hardlopen en was blij dat dát in Nederland in ieder geval gewoon kan. Nodeloos te zeggen dat ik geloof in de vrije keus van mensen, zeker als er strippende sporters aan te pas komen – dus óók als mensen er zelf voor kiezen een hoofddoek te dragen, maar dat terzijde. Maar toen ik het bushokje op de Wiltzanghlaan passeerde, zag ik dit en ik dacht: ik hoop maar dat Tatum en Jennifer winnen. Valt er tenminste nog íets te kijken deze zomer.
(En ook nog even de reclame zoals hij bedoeld is):
